امشب به یاد تک تک ِ شب ها دلم گرفت

در اضطراب کهنه ی غم ها ، دلم گرفت 

انگار بغض تازه ای از نو شکسته شد

در التهاب ِ خیس ِ ورق ها ، دلم گرفت !

از خواندن تمام خبر ها تنم بسوخت ...

از گفتن تمام غزل ها دلم گرفت ...

در انتظار تا که بگیرم خبر ز تو ...

در آتش ِ گرفته سراپا... دلم گرفت !

متروکه نیست خلوتِ سرد دلم ولی

از ارتباطِ مردم ِدنیا دلم گرفت !!

یک رد ِ پا که سهم ِ من از بی نشانی است!

از رد ِ خون که مانده به هر جا ، دلم گرفت

اینجا منم و خاطره هایی تمام تلخ

اقرار میکنم درآمدم از پا ... دلم گرفت ...

می خواستم ببوسمت از این دیار دور

می خواستم ببوسمت اما دلم گرفت

نه اینکه فکر کنی دل ، از تو کنده ام ! 

یا اینکه از محال ِ تمنا دلم گرفت ! 

از لحظه ای که هق هق ِ هر روزه ی مرا

بگذاشتی به روی دو لب ها ، دلم گرفت

از لحظه ای که هر دو نگاهم اسیر شد

در امتداد هیچ ِ قدم ها دلم گرفت

از لحظه ای که خیس شدم در خیال تو

آن دم که تنگ شدند نفس ها دلم گرفت

ازین که باز تو نیستی کنار من

ازین که باز خسته و تنها ... دلم گرفت

می خواهمت که بار  ِ دگر گرم تر ز پیش

می خواهمت ببوسمت اما دلم گرفت !

تکرار می کنم این سطرهای کهنه را ...

تکرار می کنم که خدایا !! دلم گرفت !!

خـدای اطلسـی هـا بـا تــو باشــد

              پنــاه بی کسـی هـا بـا تــو باشــد

تــمام لــحظه های خـوب یک عمر

           به جز دلـواپسی هـا بــا تــو باشـد

اگه با دیدن من غم تو دلت جون می گیره

می میرم که تا ابد قلب توآروم بگیره

اگه با بودن من باغ تو ویرونه می شه

میرم اما می دونم دل بی تو دیونه می شه

    من چي كشيدم وقتي كه گفتي تو رو نميخوام

         باور ندارم كه ديگه نيستي حالا تو رفتي من اينجا تنهام

 يه شوخي بودو يه قصه ي تلخ وقتي كه گفتي تو رو نميخوام

        خيال ميكردم ميخواي بترسم شايد هنوزم باور نكردم

 چشماي گريون دستاي خسته

             دوريه چشمات منو شكسته

  رنگ اون چشات چشماي سيات زنجير دلت دستامو بسته         

               شايد يه حسودچشمممون زده بگو كي مارو تنهايي ديده 

   ولي ميدونم تو اسمونا يكي قصه ي مارو تنها شنيده

       تو باور نكن هر كي بهت گفت پيشت ميمونم پيشت ميمونم

 باور ندارم كه ديگه نيستي تا ته دنيا برات ميخونم....

نه اين رسمش نيست گلم

غريب است دوست داشتن.وعجيب تر از آن است دوست

 داشته شدن... وقتي مي‌دانيم کسي با جان و دل

 دوستمان دارد ... ونفس‌ها و صدا و نگاهمان در روح و

 جانش ريشه دوانده ؛ به بازيش مي‌گيريم هر چه او

 عاشق‌تر ، ما سرخوش‌تر، هر چه او دل نازک‌تر ، ما بي

 رحم ‌تر . تقصير از ما نيست ؛ تماميِ قصه هايِ

 عاشقانه، اينگونه به :((گوشمان خوانده شده‌اند ))

بگو ای مهربون ساقی

به اون نامهربون یارم

به حق حرمت مستی

بیاد امشب به دیدارم

واسه اون که میدونی چقدر میخوامش و

انکار میکنه.

واسه اون که خیلی بی معرفته.

واسه اون که میدونه اینو واسه خودش

 نوشتم .